اگر خداوند فقط لحظه‏ای از یاد می‏برد که عروسکی پارچه‏ای بیش نیستم و قطعه‏ای از زندگی به من هدیه می‏داد،

شاید نمی‏گفتم همه‏ی آنچه می‏اندیشیدم، به همه‏ی گفته‏هایم.

اشیاء را دوست می‏داشتم، نه به سبب قیمت‏شان که معنایشان.

رویا را به خواب ترجیح می‏دادم، زیرا فهمیده‏ام به ازای هر دقیقه چشم به هم گذاشتن شصت ثانیه نور از دست می دهیم.

راه می‏رفتم آنگاه که دیگران می‏ایستادند، بیدار می‏ماندم به گاه خواب آن‏ها و گوش می‏دادم وقتی که در سخنند.

و چقدر از خوردن یک بستنی لذّت می‏بردم.

اگر خداوند فقط تکه‏ای از زندگی به من می‏بخشید، ساده لباس می‏پوشیدم، عریان یله می‏شدم زیر نور آفتاب، نه فقط جسم بلکه روحم را عریان می‏کردم.

اگر مرا قلبی بود، تنفرم را می‏نوشتم روی یخ و چشم می‏دوختم به حضور آفتاب.

نه فقط با خیال ون گوک شعری از بِنِدِتّی را روی ستاره‏ها نقش می زدم، بلکه ترانه‏ای از سِرات شباهنگی می‏شد که برای ماه می‏خواندم.

اشک به پای گل‏های سرخ می‏ریختم تا درد ناشی از خارهایشان را درک کنم و همچنین سرخی بوسه بر گلبرگهایشان.

الهی اگر تکه ای زندگی از آن من بود، برای بیان احساسم به دیگران یک روز هم تأخیر نمی‏کردم، برای گفتن این حقیقت به مردم که دوستشان دارم. و برای شوق شیدایی، انسان را قانع می‏کردم که چه اشتباه بزرگی ا‏ست گریز از عشق به علت پیری، حال آنکه پیر می‏شوند وقتی عشق نمی‏ورزند.

به یک کودک بال می‏بخشیدم بی آن که در چگونگی پروازش دخالت کنم.

به سالمندان می‏آموختم که مرگ با فراموشی می‏آید نه پیری.

ای انسان‏ها چقدر از شما آموخته‏ام!

آموخته‏ام که همه می‏خواهند به قله برسند حال آنکه لذت حقیقی در بالا رفتن از کوه نهفته است.

آموخته‏ام زمانی که کودک برای اولین بار انگشت پدر را می‏گیرد، او را اسیر خود می‏کند تا همیشه.

آموخته‏ام که یک انسان فقط زمانی حق دارد به همنوعش از بالا نگاه کند که دست یاری به سویش دراز کرده باشد.

چه بسیار چیزها از شما آموخته‏ام ولی افسوس که هیچ کدام به کار نمی‏آید وقتی که در یک تابوت آرام می‏گیرم تا به همت شانه‏های پر مهر شما به خانه‏ی تنهائیم بروم.

همیشه آنچه را بگو که احساس می‏کنی و عمل کن به آنچه می‏اندیشی.

آه که اگر بدانم امروز آخرین بار خواهد بود که تو را خفته می‏بینم، با تمام وجود در آغوش می‏گرفتمت و خداوند را به خاطر اینکه توانسته‏ام نگهبان روحت باشم شکر می‏گفتم.

اگر بدانم امروز آخرین بار خواهد بود که تو را در حال خروج از خانه می‏بینم، به آغوش می‏کشیدمت، می بوسیدمت، فقط برای آن که اندکی بیشتر بمانی صدایت می‏زدم.

آه اگر بدانم امروز آخرین بار خواهد بود که صدایت را می‏شنوم، فرد فرد کلماتت را ضبط می‏کردم تا بی‏نهایت‏بار بشنومشان.

آه که اگر بدانم این آخرین بار است که می‏بینمت فقط یک چیز می‏گفتم:

دوستت دارم،

بی آنکه ابلهانه بپندارم تو خود می‏دانی.

همیشه یک فردایی هست و زندگی برای بهترین کارها فرصتی به ما می‏دهد،

اما اگر اشتباه کنم و امروز همه‏ آن چیزی باشد که از عمر برای ما مانده فقط می خواهم به تو یک چیز بگویم:

دوستت دارم،

تا هیچ‏گاه از یاد نبری.

فردا برای هیچ کس تضمین نشده، پیر یا جوان،

شاید امروز آخرین باری باشد که کسانی را می بینی که دوستشان داری،

پس زمان از کف مده، عمل کن، همین امروز،

شاید فردا هیچوقت نیاید و تو بی‏شک تأسف روزی را خواهی خورد که فرصت داشتی برای یک لبخند، یک آغوش و یک بوسه. اما مشغولیت‏های زندگی تو را از برآوردن آخرین خواسته‏ی آنها بازداشتند.

دوستانت را حفظ کن و نیازت را به آن‏ها مدام در گوششان زمزمه کن.

مهربانانه دوستشان داشته باش.

زمان را برای گفتن یک متأسفم، مراببخش، متشکّرم و دیگر مهرواژه‏هایی که می‏دانی از دست مده.

هیچ کس تو را به خاطر افکار پنهانت به یاد نمی‏آرد.

پس از خداوند، خرد و توانایی بیان احساساتت را طلب کن تا دوستانت بدانند حضورشان تا چه حد برای تو عزیز است.

گابریل گارسیا مارکز

اسمش یونس ِ...حدودا 11 سالشه اما وقتی ببینیش فکر میکنی 7 سال بیشتر نداره...یونس وقتی خیلی کوچیک بود بیماری مثل یه نهنگ سلامتی و شادابیشو بلعید...

http://everblooming.blogfa.com/

کوزه قطره قطره پر می گردد.

تمام آن چیزی که ما هستیم، نتیجه چیزی است که به آن اندیشیده ایم. ذهن همه چیز است. به هر چیزی که فکر کنیم، همان می شویم. اگر انسانی با تفکر بد صحبت کند و رفتار نماید، رنج در انتظارش خواهد بود. اگر انسانی با فکری خالص صحبت کند و رفتار نماید، خوشبختی در انتظارش خواهد بود، همچون سایه ای که هرگز ترکش نخواهد کرد.

از دوست ریاکار و شرور بیشتر از حیوانات درنده بترس. یک حیوان درنده ممکن است به بدنت صدمه برساند، ولی دوست بد، به ذهنت صدمه می زند.

به هیچ چیزی ایمان نیاور، هر جا که دیدی یا هر کس که گفت مهم نیست، حتی اگر خود من باشم. تنها چیزی را باور کن که با منطق و احساساتت سازگار باشد.

سلامتی، بزرگترین نعمت است، قناعت بزرگترین ثروت و و باوفایی بهترین نسبت.

هرچقدر هم که کلمات مقدس را بخوانی، هر چقدر که آنها را بگویی، چه فایده ای دارد اگر به آنها عمل نکنی؟

هرگز توجه نمی کنم که چه کارهایی انجام شده؛ تنها چیزهایی را می بینم که باقی مانده و باید انجام شود.

در آسمان، تفاوتی بین شرق و غرب نیست. مردم از ذهن خود تفاوتها را می آفرینند و بعد هم آنها را به عنوان حقیقت می پذیرند.

خوب مسافرت کردن از رسیدن به مقصد بهتر است.

کسی به جز خودمان نمی تواند نجات بخشمان باشد. هیچ کس نمی تواند، و هیچ کس چنین کاری نخواهد کرد. خودمان باید مسیر را بپیمائیم.