به نام خدا
یکبار دیگر، یا بهتر بگم برای بار هشتم، مراسم کوچه گردان عاشق برگزار شد.
مراسمی که دیگه رفته رفته واقعا داره به یک آئین ملی تبدیل میشه.
امسال به خاطر کاری که من قبول کرده بودم و در محل بسته بندی مواد غذایی حاضر بودم، خیلی از افراد تازه رو دیدم که اومده بودند برای کمک.
بچه هایی که هر کدوم یه جور با جمعیت آشنا شده بودن و هر کدوم به یک دلیل اومده بودند.
از خیلی ها شنیدم که دوست دارن عضو جمعیت بشن.
خیلی ها می گفتن می خوان بمونن و کار کنن.
کمک کنن.
اون تعداد زیاد بچه هایی که 2-3 روز آخر برای کمک اومده بودند، خیلی کمک کردند، ولی امسال هم مثل سال گذشته کوچه گردان با یک تیم 15-20 نفری اجرا شد.
یادش بخیر، شب 21 رمضان پارسال، وقتی چراغ رو خاموش کردیم و گفتیم که هرکی نمی خواد یا نمی تونه بمونه و کمک کنه از اتاق بره بیرون، همه موندن، ولی صبح که شد، رفتن و دیگه برنگشتن و باز ما موندیم و خودمون.
یک جمع محدود
یک جمع کوچک
یک جمع ساده
ولی این جمع ما یه چیزی داره.
چیزی که همه کسانی که موندن، می فهمن.
چیزی که همه کسانی که موندن، درکش کردن.
چیزی که ارزش این رو داره که به خاطرش بمونی.
یه چیز خالص و پاک.
یه حس دیگه
یه عشق بزرگ
یه نکته.
خدایا!
خودت می دونی که چقدر دوست دارم، بچه هایی که امسال برای بار اول دیدمشون بمونن و یار ما باشن. دوستمون. هم دلمون.
خدایا!
می دونم که تعداد ما یه جوری همیشه ثابته. ولی خدا، کمک کن امسال کسی از جمعمون کم نشه.
خدایا!
خودت می دونی که چقدر همه بچه های جمعیت رو دوست دارم. می دونی که چقدر از بودن در کنارشون احساس با تو بودن دارم. خدایا، کمک کن از هم جدا نشیم.
خدایا!
می دونم که یک نفر هم می تونه کارهای بزرگ بکنه، ولی کمکمون کن که ما جمع بزرگی باشیم، وقتی از این قبیل کارها می کنیم.
خدایا! شکرت.
